فیلم ایرانی به امید دیدار از محمد رسول اف در ویناله وین

در جشنواره فیلم ویناله در وین، فیلم به امید دیدار محمد رسول اف در ۲ سینمای وین به نمایش گذشته خواهد شد!
در ۲۲ اکتبر  ساعت هشت و نیم بعد از ظهر در سینمای STADTKINO
و در ۲۶ اکتبر ساعت سه و نیم بعد از ظهر در سینمای GARTENBAUKINO

22. 10., Stadtkino, 20.30; 26. 10., Gartenbau, 15.30

لیلا زارع در این فیلم نقش نورا را بازی میکند!
فیلم سینمایی «به امید دیدار»‌ ساخته محمد رسول‌اف برنده جایزه بهترین كارگردانی بخش نوعی نگاه شصت و چهارمین جشنواره فیلم كن شد.

مطلب زیر را از وبسایت CAFENEVESHTEH  برای شما بازگو میکنیم!

 

«به امید دیدار» حکایت زنی وکیل و فعال حقوق بشر است که می کوشد به هر روش ممکن از ایران مهاجرت کند. او مانند لاک پشتی که در آکواریوم خانه اش نگهداری می کند، هیچ رابطه عاطفی آشکاری با دنیای اطرافش ندارد. حتی با شوهرش روزنامه نگار فراری اش و مادرش که در شهرستان زندگی می کند. میل او به فرار از سرزمینش به حدی است که حاضر است دست به هر کاری بزند. حتی به دنیا آوردن فرزندی از نظر عقلی و جسمی ناکامل. ارتباط او با آدم های اطرافش تنها بر مبنای دو اصل است: اجبار و پول. تنها وقتی با کسی همکلام می شود که ناچار باشد. حتی مادرش که سرزده می رسد از او گله می کند که جواب تلفن هایش را نمی دهد.
پیش از این از رسول اف تنها فیلم «جزیره آهنی» را دیده بودم. روایتی از افرادی که در یک کشتی به گل نشسته زندگی می کنند و می کوشند تا با فروش این جزیره آهنی بر روی زمین سفت شهری برای خودشان داشته باشند. فیلم خوش ساختی با پایان بندی زیبا، که البته بر پایه بازی عالی «علی نصیریان» بنا شده بود.
«به امید دیدار» نیز مانند آن فیلم فضایی گروتسکی و عجیب و غریب دارد. روابط آدم ها با تعمد آشکاری تصنعی تصویر شده است و آنچه که وقایع روزمره روزنامه نگاران و فعالان حقوق بشری ایران است آنچنان غریب تصویر شده که گویا این اتفاقات در سرزمین عجایب آلیس می افتد. اتفاقات ضرب آهنگ تندی ندارد. آدم ها آهسته صحبت می کنند و هیچ درک آشکاری از روابط انسانی در گفتگو ها وجود ندارد. گویا همه شخصیت ها ظاهری هستند و تنها باسمه ای هستند که می کوشند فقط زنده بمانند. در بیشتر صحنه های عمومی افراد حاضر خیره به تلویزیون اند و شخصیت اصلی فیلم برای اینکه بتواند کارش را در روابط انسانی پیش ببرد مدام ناچار است رشوه بدهد.
رسول اف در این فیلم نشان داد که سینما را می شناسد. میزانسن ها. نور پردازی، بازی ها، طراحی صحنه و حرکات دوربین کاملا در خدمت حرفی که قرار است گفته شود در آمده و به شخصه تصور می کنم برای در آمدن چنین محتوایی، کارگردان بهترین روش را برگزیده است. تصویر کردن فضای خاکستری حاکم بر ایران با استفاده از تصاویر تیره و همینطور تکیه بر استعاره هایی که در سراسر فیلم موج می زنند نکته ای است که فیلم را از حالت یکبار مصرف در می آورد و نیاز به دوباره دیدن را زنده می کند.

 

شما ممکن است این را هم بپسندید

5 پاسخ‌ها

  1. دوستان با کمال شرمندگی مثل اینکه این فیلم مال ۲۰۱۱ بوده!!!!!!!!!
    میخوام این نوشته رو پاک کنم اما حیفم میاد چونکه هم تا حالا ۱۱-۱۲ نفر تو فیس بوک لایک کردن و هم باور کنید که ۲ ساعت طول کشید تا همین نصفه صفحه رو سر هم کردم!
    :Tired: :Cry:

  2. ندا گفت:

    ادمین جان ..گیرم که مال 2011 باشه یا حتی مال 1950 .. یک فیلم خوب یا یک کتاب عالی که تاریخ مصرف نداره ..کارگردان یا نویسنده، اون اثر رو برای یک مدت محدودی خلق نکرده که بعد از اون تاریخ بندازنش سطل آشغال . من این فیلمو ندیدم ولی قبلا یک نقد نه چندان مثبت (از لحاظ سیاسی) در موردش خوندم ولی به هر حال به جشنواره کن راه یافته بود بنابراین فیلم خوبیه و ارزش تماشا رو داره .
    حیفه که این مطلب رو حذفش کنید . من که از خوندنش لذت بردم . دستتون درد نکنه 🙂

  3. متشکرم ندای عزیز از لطفت، راستش من خیال کردم که این فیلم رو امسال در جشنواره فیلم وین که از ۲۵ اکتبر ، شروع میشه نشون میدن،تو نگو اینو پارسال در ۲۲ اکتبر نشون دادن! اما به هر حال، همونطوری که تو با لطف فراوانت نوشتی، شاید که این نوشته خیلی از اونایی رو که با این فیلم ظاهرا دیدنی، آشنا کنه و موجب شه که برن و هر جا حالا شد، پیداش کنن و ببینن! 🙂

  4. saied گفت:

    Ba tashakore farawan az agha Mehdi aziz, daste shoma dard nakone, man in filmo nadidam, wali kheili khoub dar barash neweshte shode, hatman arzeshe didan dare, az zahamet shoma ham kheili mamnoun.

  5. ممنونم سعید جان من هم متاسفانه هنوز این فیلم رو ندیدم ,خیلی هم دوست دارم که ببینم حالا انشالله پیدا میکنیم که کجا میشه دیدشو و اینجا لینکشو میزاریم!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *